Substancje niezamarzające w instalacjach chłodniczych: dobór, napełnienie i serwis
Substancje niezamarzające, nazywane też płynami niezamarzającymi albo czynnikami pośrednimi, krążą w instalacjach wody lodowej, pompach ciepła, dry coolerach i układach chłodzenia procesowego. Chronią wymienniki i rurociągi przed zamarznięciem, a dzięki inhibitorom także przed korozją. W ChillerSerwis dobieramy płyn do temperatury pracy i materiałów instalacji, dostarczamy go, napełniamy i odpowietrzamy układ, a potem kontrolujemy jego stan.
Nie prowadzimy sklepu internetowego. Płyn zawsze dobieramy do konkretnej instalacji, bo zbyt niskie stężenie grozi zamarznięciem wymiennika, a zbyt wysokie niepotrzebnie obniża wydajność chłodzenia i zwiększa opory przepływu.
Substancje niezamarzające, które stosujemy
- Glikol etylenowy: dobre właściwości cieplne i niska lepkość, standard w instalacjach przemysłowych bez kontaktu z żywnością. Jest toksyczny (karta substancji w bazie ECHA), więc wymaga ostrożnego obchodzenia się i utylizacji.
- Glikol propylenowy: mniej toksyczny, stosowany w przemyśle spożywczym, browarach i wszędzie tam, gdzie możliwy jest kontakt z produktem. Ma wyższą lepkość niż glikol etylenowy.
- Mrówczan potasu: czynnik do niskich temperatur, gdy glikol staje się zbyt gęsty. Wymaga instalacji odpornej na jego działanie, bez elementów ocynkowanych.
- Gotowe płyny z inhibitorami: na przykład glikole Glitherm, z pakietem inhibitorów korozji dobranym do stali, miedzi i aluminium.
Jak dobieramy stężenie płynu
Punkt wyjścia to najniższa temperatura, jaka może wystąpić w układzie: temperatura zasilania z chillera, temperatura otoczenia przy dry coolerze zimą i zapas bezpieczeństwa. Przykładowo ochrona do około -20°C wymaga roztworu glikolu etylenowego o stężeniu około 35% albo glikolu propylenowego o stężeniu około 40%.
Stężenie substancji niezamarzającej sprawdzamy refraktometrem. Przy większych instalacjach zlecamy też badanie chemiczne glikolu, które pokazuje pH, rezerwę alkaliczną i stan inhibitorów.
Serwis substancji niezamarzających w instalacji
- Napełnienie i odpowietrzenie nowej instalacji albo układu po naprawie.
- Kontrola stężenia i pH podczas przeglądów okresowych.
- Wymiana płynu z płukaniem instalacji, gdy glikol jest zdegradowany, kwaśny albo zanieczyszczony.
- Uzupełnienie inhibitorów korozji, jeśli badanie pokaże ich niedobór.
- Woda antykorozyjna i woda demineralizowana do rozcieńczania koncentratów i do układów, które nie potrzebują glikolu.
- Utylizacja zużytego płynu z dokumentacją przekazania odpadu.
Objawy, że płyn wymaga uwagi
- Płyn ciemnieje, mętnieje albo pojawia się w nim osad.
- Spada wydajność chłodzenia i rośnie różnica ciśnień na wymienniku.
- Filtry siatkowe szybko się zapychają.
- Pojawiają się wycieki i ślady korozji na złączach.
- Od ostatniego badania minęły ponad dwa sezony.
Gdy płyn jest zużyty, rozcieńczony albo nieznany, zamów u nas wymianę glikolu z płukaniem instalacji i utylizacją starego płynu.
Najczęściej zadawane pytania
Czym różnią się płyny niezamarzające do instalacji chłodniczych od płynu do chłodnicy samochodu?
Płyny do instalacji przemysłowych mają pakiet inhibitorów dobrany do dużych układów i długiej pracy, a stężenie dobiera się do temperatury procesu. Płynu samochodowego nie należy wlewać do chillera, bo jego dodatki mogą wytrącać osady.
Czy można mieszać glikol etylenowy z propylenowym?
Nie zalecamy tego. Różne pakiety inhibitorów mogą ze sobą reagować, a pomiar stężenia refraktometrem przestaje być wiarygodny. Przy zmianie rodzaju płynu instalację trzeba opróżnić i przepłukać.
Czy dostarczacie glikol bez usługi napełnienia?
Tak, po wcześniejszym doborze stężenia i ilości do instalacji. Doradzimy też, jak bezpiecznie napełnić i odpowietrzyć układ.
Jak często badać glikol?
Przy przeglądzie okresowym sprawdzamy stężenie i pH. Pełne badanie chemiczne warto zlecić co jeden albo dwa sezony oraz po każdej awarii, w której do układu mogła dostać się woda.