Substancje niezamarzające w instalacjach chłodniczych: dobór, napełnienie i serwis
Substancje niezamarzające, nazywane też płynami niezamarzającymi albo czynnikami pośrednimi, krążą w instalacjach wody lodowej, pompach ciepła, dry coolerach i układach chłodzenia procesowego. Chronią wymienniki i rurociągi przed zamarznięciem, a dzięki inhibitorom także przed korozją. W ChillerSerwis dobieramy płyn do temperatury pracy i materiałów instalacji, dostarczamy go, napełniamy i odpowietrzamy układ, a potem kontrolujemy jego stan.
Nie prowadzimy sklepu internetowego. Płyn zawsze dobieramy do konkretnej instalacji, bo zbyt niskie stężenie grozi zamarznięciem wymiennika, a zbyt wysokie niepotrzebnie obniża wydajność chłodzenia i zwiększa opory przepływu.
Substancje niezamarzające, które stosujemy
- Glikol etylenowy: dobre właściwości cieplne i niska lepkość, standard w instalacjach przemysłowych bez kontaktu z żywnością. Jest toksyczny (karta substancji w bazie ECHA), więc wymaga ostrożnego obchodzenia się i utylizacji.
- Glikol propylenowy: mniej toksyczny, stosowany w przemyśle spożywczym, browarach i wszędzie tam, gdzie możliwy jest kontakt z produktem. Ma wyższą lepkość niż glikol etylenowy.
- Mrówczan potasu: czynnik do niskich temperatur, gdy glikol staje się zbyt gęsty. Wymaga instalacji odpornej na jego działanie, bez elementów ocynkowanych.
- Gotowe płyny z inhibitorami: na przykład glikole Glitherm, z pakietem inhibitorów korozji dobranym do stali, miedzi i aluminium.
Jak dobieramy stężenie płynu
Punkt wyjścia to najniższa temperatura, jaka może wystąpić w układzie: temperatura zasilania z chillera, temperatura otoczenia przy dry coolerze zimą i zapas bezpieczeństwa. Przykładowo ochrona do około -20°C wymaga roztworu glikolu etylenowego o stężeniu około 35% albo glikolu propylenowego o stężeniu około 40%.
Stężenie substancji niezamarzającej sprawdzamy refraktometrem. Przy większych instalacjach zlecamy też badanie chemiczne glikolu, które pokazuje pH, rezerwę alkaliczną i stan inhibitorów.
Serwis substancji niezamarzających w instalacji
- Napełnienie i odpowietrzenie nowej instalacji albo układu po naprawie.
- Kontrola stężenia i pH podczas przeglądów okresowych.
- Wymiana płynu z płukaniem instalacji, gdy glikol jest zdegradowany, kwaśny albo zanieczyszczony.
- Uzupełnienie inhibitorów korozji, jeśli badanie pokaże ich niedobór.
- Woda antykorozyjna i woda demineralizowana do rozcieńczania koncentratów i do układów, które nie potrzebują glikolu.
- Utylizacja zużytego płynu z dokumentacją przekazania odpadu.
Objawy, że płyn wymaga uwagi
- Płyn ciemnieje, mętnieje albo pojawia się w nim osad.
- Spada wydajność chłodzenia i rośnie różnica ciśnień na wymienniku.
- Filtry siatkowe szybko się zapychają.
- Pojawiają się wycieki i ślady korozji na złączach.
- Od ostatniego badania minęły ponad dwa sezony.
Najczęściej zadawane pytania
Czym różnią się płyny niezamarzające do instalacji chłodniczych od płynu do chłodnicy samochodu?
Płyny do instalacji przemysłowych mają pakiet inhibitorów dobrany do dużych układów i długiej pracy, a stężenie dobiera się do temperatury procesu. Płynu samochodowego nie należy wlewać do chillera, bo jego dodatki mogą wytrącać osady.
Czy można mieszać glikol etylenowy z propylenowym?
Nie zalecamy tego. Różne pakiety inhibitorów mogą ze sobą reagować, a pomiar stężenia refraktometrem przestaje być wiarygodny. Przy zmianie rodzaju płynu instalację trzeba opróżnić i przepłukać.
Czy dostarczacie glikol bez usługi napełnienia?
Tak, po wcześniejszym doborze stężenia i ilości do instalacji. Doradzimy też, jak bezpiecznie napełnić i odpowietrzyć układ.
Jak często badać glikol?
Przy przeglądzie okresowym sprawdzamy stężenie i pH. Pełne badanie chemiczne warto zlecić co jeden albo dwa sezony oraz po każdej awarii, w której do układu mogła dostać się woda.